Spring naar inhoud

Annie de Groot

Tante Annie de Groot met de familie

[Tante Annie (Zr Cecilia) vertelt over haar intrede in 1943 en het einde van de oorlog. Zij al bevrijd en haar ouders nog in bezet gebied tijdens de honger winter van 1944

Familie de Groot staand van links naar rechts Antoon, Riet, Annie, Corrie van der Wiel van Winsen, Nel, met Jaap van der Wiel, Kees. Zittend Oma en Opa de Groot.

Baarlo 13-2-95

Mijmeringen bij de 50ste sterfdag van Moe

Maria Wilhelmina de Groot – Zeestraten, is geboren 19-12-1883.


Nu we zijn aangekomen in het jaar 2005 en dat het 50 jaar geleden is dat we bevrijd zijn na de 2de wereldoorlog, gaan mij gedachten heel vaak uit naar het jaar 1945.  14 september 1943 was ik naar Baarlo gegaan omdat ik Missiezuster van de Heilige familie wilde worden.
18 maart 1944 werd ik novice, bij die gelegenheid kreeg ik bezoek van Pa en Moe met Nel en Kees.
Moe beloofde in het najaar nog eens langs te komen, maar dat is niet meer gebeurd, want de oorlog werd heviger, en 15 augustus 1944 kreeg ik de laatste brief van Moe waarin ze schreef:
We maken het allen nog goed en het is hier gelukkig rustig, maar vanmorgen om 11 uur zijn hier weer meer vliegtuigen overgekomen. Je moet er maar niet op rekenen dat de jongens nog naar je toekomen. Ik heb het niet graag. De treinen worden beschoten en verleden week zijn er ook in Haarlem veel mensen gedood. Het reizen is veel te gevaarlijk.  We hebben dit jaar veel appelen en peren, maar niet veel pruimen. En de bollen en zijn ook goed gegroeid. We mogen dus niet klagen. We hebben nog goed te eten en dat is ook veel waard. Je moet de mensen maar eens zien lopen om een beetje eten, aardappelen en groenten te vragen. Het is te hopen dat de oorlog gauw voorbij is want het is grote armoede in de stad………..

Woning Opa de Groot aan de Brouwerslaan in Hillegom
Zelf Annie, je moet er maar niet te zwaar over denken, je bent al over veel dingen heen gekomen en 0.L.Heer zal je wel bijstaan en wij zullen voor je bidden dat je maar heel gelukkig mag worden in de staat waar God je plaatst. Je zal het ook wel eens moeilijk krijgen, maar moed houden, dan komt alles wel goed. Als het gauw vrede is komen we je vanuit Hillegom gauw eens een bezoek brengen.
Dit heeft niet zo mogen zijn, Moe werd begin 1945 ziek. Ze kreeg longontsteking en aangezien dat er toen nog geen penicilline was of andere goed medicijnen is ze 23 februari 1945 gestorven. Kees was onder gedoken en ik was in Baarlo en hoorde maar niets. Verschillende brieven heb ik via het Rode Kruis kunnen versturen, maar ik hoorde helaas niets terug, en met mij vele andere zusters die van uit Noorden van Nederland kwamen zoals ik.
19 maart 1945 zou ik worden geprofest, maar dit werd uitgesteld omdat half Limburg door de oorlog was geëvacueerd naar Friesland of Groningen en ook Mgr Lemmens was meegegaan naar het Noorden.
Baarlo werd 21 november 1944 bevrijd maar de overzijde van de Maas was nog steeds niet vrij.
We hebben nog tot maart 1945 in de kelder geslapen want het was nog te gevaarlijk omdat er vooral s’ nachts veel vliegtuigen en granaten over kwamen vliegen.
De laatste maanden heb ik via de ROZ ( radio omroep Zuid) veel over die tijd gehoord ,en als ik dan hoor hoeveel leed er toen geleden is vanwege de oorlog en ik zie daarbij al die oorlogsellende op de TV, denk ik wel eens. Zouden de mensen het ooit nog leren? Dan denk ik ook, laten we beginnen bij onszelf en in kleine kring de weg naar de vrede gaan zoeken en goed zijn voor elkaar, want welvaart alleen brengt geen geluk, maar wel WELZIJN en samen lief en leed delen. Pagina 3 van 3
Moe was pas twee en half jaar getrouwd met haar eerste man toen die in de winter verongelukte bij het ijs vrij maken van het waterrad in de molen. Hij was molenaar van De kikker 1 te Warmond.
Haar oudste dochter Cornelia v. Winsen heeft ze ongeveer 10 jaar alleen verzorgd en opgevoed. Haar jongste dochter is ruim 1 jaar oud 2 maanden voor haar man overleden. Ze voorzag in het levensonderhoud van hun beide met het naaien en verstellen van kleren.
Maria Wilhelmina Zeestraten met haar oudste dochter
Moeder nu met haar oudste dochter Corrie omstreeks 1918
Ze heeft veel zorgen gekend; ook in haar tweede huwelijk met Arie de Groot.
De jaren in Hillegom waren ook geen jaren van weelde, maar wel van hard werken, maar ze was er steeds op uit om de kinderen een saamhorigheid bij te brengen. Een kostbaar bezit voor een gezin, en er is niets mooier als wij dit aan elkaar blijven doorgeven, ook in deze tijd.
Moeder van der Wiel met haar half zusje Annie (Zr Cecilia)
Maria Wilhelmina Zeestraten
Lieve Moe je bent bedankt want dit zijn gaven voor het leven. Je mag vanuit de hemel ons allemaal zo zien. Ondanks onze fouten die we allemaal ongetwijfeld ook hebben houden we van elkaar en willen dit ook aan de volgend generaties doorgeven.
Zuster Cecilia de Groot.

  Terug naar pagina Familie de Groot